English Version
Πολυμέσα
περισσότερα
Εκδόσεις
Αρχική Σελίδα / Ιστορική Αναδρομή / Ιστορία
Ιστορία

Ο ΚΑΡΑΒΑΣ ΧΤΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ...

ΚΑΡΑΒΑΣ . ‘Ενας γήινος παράδεισος. ‘Ενας τόπος που ο Θεός ευλόγησε απλόχερα με μια εύφορη γη γεμάτη λεμονόδεντρα να εκτείνεται από τους πρόποδες του βουνού μέχρι τη θάλασσα, με ένα κεφαλόβρυσο να τη ποτίζει με το αστείρευτο γάργαρο νερό του, με μια ονειρεμένη παραδεισένια φυσική ομορφιά που αλλάζει και παίρνει χίλια μύρια χρώματα κάτω από το υπέρλαμπρο φως του βασιλιά ήλιου, αγγίζοντας και ημερεύοντας κάθε ανθρώπινη ψυχή.

Άποψη Καραβά

Η ονομασία Καραβάς, αναφέρεται για πρώτη φορά στα χρόνια της Τουρκοκρατίας 16 ος – 19 ος αιώνας και κατά την παράδοση ονομάστηκε έτσι γιατί περιλάμβανε λιμάνι όπου κατασκευάζονταν καράβια. Κατ' άλλους γιατί σ' αυτόν ζούσε ένας πλοίαρχος με το όνομα Καρά-Αββάς από το όνομα του οποίου και ονομάστηκε Καραβάς.

Άποψη της κωμόπολης Καραβά

Ποια όμως η ιστορική φύτρα τούτου του τόπου; Σύμφωνα με το Στράβωνα, λίγο μετά τον Τρωικό πόλεμο ο Πράξανδρος και οι Λάκωνες από την Πελοπόννησο έκτισαν στην περιοχή αυτή την αρχαία Λάπηθο η οποία εξελίχθηκε σε βασίλειο της περιοχής και γνώρισε μεγάλη ακμή κατά τα Ρωμαϊκά και Βυζαντινά χρόνια. Τόση λάμψη, πλούτο και ομορφιά είχε τούτο το βασίλειο που οι Βυζαντινοί το ονόμασαν «ΛΑΜΠΟΥΣΑ». Πράγματι η Λάμπουσα έλαμπε από χρυσάφι και πλούτο γι αυτό και απετέλεσε την πρώτη πρωτεύουσα της επαρχίας και έδρα των διαφόρων επισκόπων Λαμπούσης με πρώτο επίσκοπο τον ‘Αγιο Ευλάλιο του οποίου το εκκλησάκι σώζεται κοντά στα ερείπια της αρχαίας Λάμπουσας, τα γνωστά «Καταλύματα».

Εθνική επέτειος στον Καραβά 1967 Εορτασμός εθνικής επετείου 1945 στο προαύλιο της Παναγίας Ευαγγελίστριας

Κατά τον 7ον αιώνα, τούτο το λαμπρό βασίλειο έφτασε στο τέλος του χάνοντας κάθε παλιά του δόξα και πλούτο. Από τη μια οι ‘Αραβες επιδρομείς κατέστρεψαν και λεηλάτησαν το τόπο και τους ανθρώπους και από την άλλη η ορμή του Εγκέλαδου, δεν άφησε τίποτε όρθιο, παρά μόνο ανάγκασαν τους κατοίκους να μετακινηθούν από τα παράλια ψηλότερα στο βουνό, σχηματίζοντας έτσι τις δίδυμες κωμοπόλεις Καραβά και Λαπήθου και τα μικρά χωριουδάκια Μότιδες, Φτέρυχα, Παλιόσοφο και Ελιά.

Σήμερα την ιστορία του τόπου αναμφισβήτητα μαρτυρούν τα αρχαία ερείπια της Λάμπουσας τα γνωστά «Καταλύματά» που διασώζονται κοντά στο λιμανάκι του Καραβά και τα αρχαία ευρήματα που βρέθηκαν στην περιοχή όπως κοσμήματα, ασημένιοι δίσκοι κ.α. μερικοί από τους οποίους ευρίσκονται στο μουσείο της Νέας Υόρκης.

Οι κάτοικοι του Καραβά λόγω της εξαιρετικής από κάθε άποψη γεωγραφικής θέσης του χωριού είχαν την άνεση και την ευκαιρία να ασχοληθούν με διάφορα επαγγέλματα. Αρκετοί κάτοικοι ασχολούνταν με το ψάρεμα με κέντρο τους το γραφικό ψαρολίμανο του Καραβά κοντά στη μονή της Αχειροποιήτου, άλλοι με την κτηνοτροφία, άλλοι με το εμπόριο και άλλοι με οικοδομικές εργασίες. Παρόλα αυτά όμως οι περισσότεροι Καραβιώτες ασχολούνταν με τη λεμονοκαλλιέργεια.

Λιμανάκι Καραβά πριν 1974

Από τη μια η εύφορη πλουτοδότρα γη και από την άλλη το αστείρευτο καθάριο νερό του καφελόβρυσου του Καραβά, έδωσαν τη δυνατότητα στους εργατικούς κατοίκους να μετατρέψουν τη γη του Καραβά σε λεμονοθάλασσά. Τα λεμόνια έφταναν σε κάθε γωνιά του νησιού και χιλιάδες άλλα ταξίδευαν μακριά σε ευρωπαϊκές χώρες κάνοντας γνωστό το νησί μας.

Η ευλογία τούτης της γης ήταν άφθονη και η σοδειά μεγάλη που αντάμειβε επάξια κάθε κόπο και μόχθο. Και οι Καραβιώτες για να τιμήσουν τη γεννοδότρα γη και το κιτρινοπράσινο καρπό της βρήκαν ένα πρωτότυπο τρόπο να τα γιορτάζουν . Από το 1951 καθιέρωσαν το γνωστό σε όλους «ΧΟΡΟ ΤΟΥ ΛΕΜΟΝΙΟΥ», κατά τον οποίο, τα ζευγάρια συγκρατώντας το λεμόνι ανάμεσα στα μέτωπά τους χορεύουν στον εναλλασσόμενο ρυθμό της μουσικής.

Εγκαίνια μουσείου Λαϊκής Τέχνης στον Καραβά 1968

Σε σημαντικό βαθμό αναπτύχθηκε και η λαϊκή τέχνη και η χειροτεχνία όπως αγγειοπλαστική, ξυλογλυπτική, υφαντική κ.α. Απαράμιλλα δείγματα από όλες αυτές τις ασχολίες καταμαρτυρούν την αρχοντιά του τόπου και των ανθρώπων.

Τα τελευταία χρόνια πριν την εισβολή, η παραλία του Καραβά με τις ξανθές ακρογιαλιές και τα γάργαρα νερά γέμισε με σύγχρονες τουριστικές μονάδες: Ζέφυρος, Μάρε Μόντε, Νεράϊδα, Κλέαρχος, Σάντα Ρόζα Πάνθεο. Ονόματα γνωστά όχι μόνο στους Καραβιώτες μα και σε κάθενα που επισκέφθηκε το χωριό. Παράλληλα λειτουργούσαν και πολλά κέντρα αναψυχής κτισμένα το καθένα μέσα σε αυθεντικό φυσικό περιβάλλον που ξεκούραζε και ημέρευε κάθε ανθρώπινη ψυχή. Φοντάνα Αμορόζα, Ανεμόμυλος, Πράσινη Κοιλάδα, Πλατάνια, Τσέρτσιλ Γκάρτενς, είναι μερικά από τα κέντρα του χωριού.

Παραλία Μάρε Μόντε στον Καραβά

Το γνωστότερο όμως οι «Μύλοι» ανάμεσα σε πελώρια πλατάνια συντροφιά με το κελάρυσμα του νερού που διέσχιζε το κέντρο αναβλύζοντας από το αστείρευτο κεφαλόβρυσο του Καραβά. Και βέβαια κοντά σε αυτά, και τα εξοχικά παραλιακά κέντρα Χρυσός Βράχος και Πέντε Μίλι στην ομώνυμη τοποθεσία.

Χιλιάδες ντόπιοι και ξένοι επισκέπτες ολόχρονα μα κυρίως το καλοκαίρι μαζεύονταν σε κάθε γωνιά του Καραβά για να χαρούν τα μύρια χρώματα και αρώματα του που ξεκινούσαν από τη θάλασσα, περνούσαν από τον κάμπο με τους λεμονανθούς και έσμιγαν με το πεύκο του βουνού.

Από πολύ νωρίς το 1884, ο Καραβάς ανακηρύχθηκε σε Δήμο. Και τούτο όχι τυχαία αλλά χάρης στην οικονομική άνθιση του χωριού και το ανοιχτό πνεύμα που διέκρινε τους φιλοπρόοδους Καραβιώτες. Το δημαρχείο βρίσκεται στο κέντρο του χωριού στη Λεωφόρο Πραξάνδρου όπου είναι και ο κινηματογράφος, η αγορά, το ζαχαροπλαστείο του Γιουτανή.

Από καλλιτεχνική εκδήλωση στο Δημοτικό Μέγαρο Καραβά πριν το 74

Πιο κάτω στην ίδια κεντρική λεωφόρο υψώνονται τα δύο δημοτικά σχολεία του Καραβά που μόρφωσαν χιλιάδες προγόνους μας και εμάς τους ίδιους. Η Α' Αστική Καραβά και η Β' Αστική Καραβά.Εκτός από δημοτική εκπαίδευση το χωριό έδειξε ιδιαίτερη φροντίδα και για τη Μέση εκπαίδευση. ‘Ετσι το 1917 σε συνεργασία με τους επίσης φιλοπρόοδους Λαπηθιώτες κτίζουν το ελληνικό γυμνάσιο Λαπήθου στα σύνορα των δύο αδελφών κωμοπόλεων. Στο γυμνάσιο Λαπήθου φοιτούσαν παιδιά από όλα τα χωριά της περιοχής με αποτέλεσμα την ανάπτυξη στενότατων δεσμών όλων των κατοίκων των δύο κωμοπόλεων αλλά και των περιχώρων.

Πρώτη Αστική Σχολή Καραβά

Το ελληνικό εξατάξιο Γυμνάσιο Λαπήθου που ήταν μεικτό, λειτουργούσε με τρεις κλάδους, Κλασσικό, Πρακτικό και Οικονομικό. Ως τέτοιο υπήρξε το πνευματικό φυτώριο της περιοχής. Σε αυτό εργάστηκαν αξιόλογοι εκπαιδευτικοί κάνοντας το γνωστό σε όλο το νησί. Οι μαθητές του, γαλουχημένοι με τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και με τις πανανθρώπινες αξίες, έδωσαν και δίνουν άριστα δείγματα ανθρωπιάς και εργατικότητας σε όλους τους τομείς της ζωής. Εκεί στο ίδιο γυμνάσιο θα φοιτούσαν σήμερα και τα δικά μας παιδιά...

Δυστυχώς όμως για 37 τώρα χρόνια τα ανθρώπινα δικαιώματα μας καταπατούνται κατάφορα. Η Καραβιώτικη γη που άνθισε ποικιλότροπα γράφοντας χρυσές σελίδες ιστορίας έμελλε να βιαστεί ανελέητα από τους βάρβαρους ανατολίτες καταχτητές, εκείνο το πρωινό του Ιούλη. Η υγρή αγκαλιά του Πέντε Μίλι, πρώτη από όλους αντί να καλημερίσει όπως κάθε πρωί τα γνωστά αγαπημένα πρόσωπα, αντίκρισε πρόσωπα σκληρά, αλλιώτικα, που μιλούσαν μια γλώσσα ακαταλαβίστικη. Το κακό άρχισε....

Παραλία Πέντε Μίλι

Η γη της αγάπης και του ονείρου, η γη που με τον ιδρώτα τους οι Καραβιώτες ανάστησαν, μετατράπηκε σε γη του πόνου και της απόγνωσης. Οι αλλόθρησκοί με τανκς και αεροπλάνα σκόρπισαν το θάνατο και την ερήμωση. Βίασαν ανελέητα το σώμα του μικρού νησιού μας και κομμάτιασαν την αγνή ψυχή του.

Και είδαμε των ιδρώτα μας να πέφτει σταγόνα – σταγόνα και να χάνεται. Είδαμε το μόχθο μας να σωριάζεται σε σωρούς ερειπίων. Αντισταθήκαμε όσο μπορούσαμε...Κι όμως όσο κι αν βαστάξαμε μπήκαν στην πόλη οι οχτροί. Και έκαναν συντρίμμια τα όνειρα μας. Κι ο απολογισμός;

Η πατρίδα μοιράστηκε στα δύο και γέμισε σταυρούς…5000 νεκροί…1619 αγνοούμενοι και 200,000 πρόσφυγες στην ίδια μας την πατρίδα.

Αλήθεια, όταν εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 74 παίρναμε το δρόμο της προσφυγιάς είχε κανείς από μας σκεφτεί, είχε κανείς υπολογίσει έστω για μια στιγμή πόσο μακρύς θα ήταν ο δρόμος αυτός; Σίγουρα όχι. Νομίζαμε πως ήταν μόνο για λίγο. Προσωρινά..

Κι όμως το ρολόι του χρόνου που ασταμάτητα τρέχει, έχει κιόλας σημαδέψει τη ψυχή μας με 37 ολόκληρα χρόνια ζωής μακρυά από τη γενέθλια γη. Τριάντα χρόνια δύσκολα, που όμως δεν μας κατέβαλαν. Αντίθετα. Μαζεύοντας ότι μας απέμεινε από τη μαύρη συμφορά και τον ξεριζωμό και ανασυντάσσοντας όλες τις ψυχικές και σωματικές μας δυνάμεις, καταφέραμε όχι μόνο να ορθοποδήσουμε και να ξαναφτιάξουμε τη ζωή μας, αλλά και να βλέπουμε το μέλλον με χαμόγελο και τη ζωή με αισιοδοξία. Και τούτο χάρις στον ασίγαστο πόθο της επιστροφής στην πατρική μας γη...

Για 37 χρόνια ζούμε στην προσφυγιά με το όνειρο της Κερυνειώτικης γης.... της Καραβιώτικης γης. Ας μην μας ξεγελούν οι πονηριές του Ντενκτάς και το άνοιγμα του δρόμου για την κατέχομενη γη... Το ταξίδι για την Ιθάκη, το ταξίδι της επιστροφής συνεχίζεται... Στη γενέθλια γη του Καραβά πρέπει να γυρίσουμε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ κι όχι σαν επισκέπτες ...

‘Αννα Βιολάρη


Τυπώστε Αρχή Σελίδας Ταχυδρομήστε
Copyright © Karavas Municipality 2011
Designed and developed by NETinfo Plc
22516937 karavas.municipality@cytanet.com.cy